आर्यनच्या माथ्यावर ताण होता. अभ्यासपुस्तकीतील अंक तरंगत वाटत होते. त्याने पुस्तक जोरात बंद केले, टेबलावर ढकलले आणि बसला. शाळेची घंटी वाजली.
शिक्षकांनी दरवाजा उघडला आणि हात टेकले. "चला, बागेत चला!" आर्यन हैराण झाला. शाळकरी मुलगा इतर मुलांच्या ओळीत उभा राहिला आणि सूर्यप्रकाशात चालला.
आर्यन बागेत एका लहान झाडाजवळ झोपला. त्याने कोमल, गार मातीमध्ये बोटांनी खणले. एक लहान बियाणे मातीत टाकले आणि हलके झाकले. इतर मुले आनंदाने ओरडली, "झाले!" आर्यनने जमिनीवर टॅप केले. त्याला हसू आले.
आर्यनला निळा व पिवळा रंगप्लेट सापडला. त्याने दोन्ही रंग एकत्र केले. हिरवा रंग निघाला! त्याने आपले हात वर उचलले आणि जोराने हसला. रंगाचे थेंब त्याच्या गालांवर पडले. एक देवाने फुलावर आरमर केली.
आर्यनने दोन मित्रांसोबत रंगीत दोरी घेतली. बागेच्या वाटेवर दोरी लावून मोजण्यास सुरुवात केली. प्रत्येक दुवा मोजताना आर्यन आवाजाने मोजत होता. कागजादी विमान वरून आले. सर्व मुले रोमांचित झाली. ते विमान पाठोपाठ धावले आणि हसत गाढे श्वास घेतले.
सायंकाळी आर्यन आपल्या टेबलावर परत आला. अभ्यासपुस्तकी उघडली. त्याला हसू आले. त्याने पहिले उत्तर लिहिले. खिडकीकडे पाहिले — दूर बाग हरित होती. आर्यनने शांतपणे गाणी सुरل做起.
पुढच्या दिवशी सकाळी, आर्यन शाळेत आला. शिक्षकांनी विचारले, "बागेत काय झाले?" आर्यनने उत्तर दिले, "मी बियाणे लावले!" शिक्षकांनी हसत डोळे मिटले.
शिक्षकांनी विचारले, "आज गणिताची चाचणी आहे. तयार आहे का?" आर्यनने डोकं हलवलं. त्याने पुस्तक उघडलं. पण या वेळी अंक तिखट वाटत नव्हते. "मी करू शकतो," त्याने स्वतःशी विचार केले. आणि तो लिहायला सुरुवात केली.