Sa maaraw na landas, mabilis na tumatakbo si Kuneho. “Ako ang pinakamabilis! Karera tayo, Pagong!”
Tahimik na tumango si Pagong. “Sige,” sabi niya, habang kumikislap ang batis sa tabi nila.
Humagibis si Kuneho sa pagitan ng mga punong may lumot. Lumipad ang tuyong dahon—kaluskos, kaluskos!
Lalong lumakas ang tawa at yabang ni Kuneho. Sa likuran, narinig ang mabagal na tap-tap ni Pagong.
Sa ilalim ng malawak na puno, huminto si Kuneho at humikab. “Puwede akong magpahinga at manalo pa rin.”
Pumikit si Kuneho sa malambot na damo. Samantala, nagpatuloy si Pagong—tap-tap, tap-tap.
Dumapo ang paruparo sa ilong ni Kuneho. “Hatsing!” Lumipad ang mga dahon sa paligid.
Mabilis na tumakbo si Kuneho patungo sa dulo. Ngunit naroon na si Pagong, katabi ng maliwanag na pulang bulaklak.
Ibinaba ni Kuneho ang mga tainga at kinalmot ang lupa gamit ang isang paa. Ngumiti si Pagong.
“Sa susunod, tatakbo ako at magpapatuloy,” sabi ni Kuneho. Magkatabi silang naglakad sa tahimik at luntiang kagubatan.
