Isang malabay na kagubatan, tabi ng malalim na hukay. May nakahiga doon na lumang kahoy na kahon na may gintong salamin.
Si Popo ay bumababa sa ugat. Dinala niya ang kamay sa kahon. CLICK — may bunot sa loob!
May pakpak! Nilikha ni Popo — rustle, rustle. Biglang kumilos at hinila siya pababa!
Sinandal ni Popo ang mga pakpak. Sumayaw siya — tap, tap, tap. Talon! Pero… langgam lang!
Sinubukan niya ulit. Gliding! Lumipad siya patayo — PLOP! Nasa bushes ng berries siya. Malililang ang buntot!
Tumingin siya sa taas. Mga sanga — matataas! Tumingin siya sa kanyang mga pakpak. Handa na.
Takbo, talon — WHOOSH! Umakyat siya, umakyat pa! Sa itaas ng puno, liwanag!
Umikot si Popo — wobble, wobble, wobble. Tumatanggap ng malambot na bulak, yeye!
Tumakbo si Popo papunta sa gilid. Talon ulit! WHOOP!
Sumabay sa hangin si Popo. Masaya ang pakpak, masaya si Popo.
Ikot-ikot si Popo sa itaas ng kagubatan. Malaya siyang lumilipad!
Nandun pa rin ang kahon. Nakangiti — 'Aton-aton. Salamat, Popo.'
