Güneşli bir bahçe. Rengârenk çiçekler başını sallıyor. Gökyüzünde altın petekler parlıyor, köşede ahşap arı kovanı sessizce bekliyor.
İki çocuk kovanın dibinde çömelmiş. Yüzen bir arı kızın turuncu başörtüsüne sürtülür. Küçük altın bir boncuk kızın sarı elbisesinin yakasına düşer.
Boncuk elbisenin yakasında parıldıyor. 'Bu nereden çıktı?' diye fısıldar erkek çocuk. Yeşil cübbesi toprağa sürtünür.
Arı kanat çırpar. Çizmeler toz kopardır; çocuklar bahçe yolundan koşar. Arı bir kırmızı lalenin başına konar.
Arı dilini lale ortasına sarkıtıyor; küçük bacaklarında bir altın damla asılı duruyor. Çocuklar dizlerini serin çimlere yaslayıp bakar.
Altın petek gökyüzünde küp küp doluyor. Vızıltı kabarır; parlak ışık tatlı bir titreşimle bahçeyi sarmalıyor.
Bir, iki, üç... Sayılar bulanıklaşıyor, yarışa giriyor. Vızıltı alçalır, gürültülü bir notaya dönüşür; bahçenin her köşesini doldurur.
Son küp tıknaz kapanır. Petek minicik bir altın pencere gibi patlar. Kız erkeğin yeşil kolunu sıkar; kalın, tatlı bir koku pusu verir.
Yapışkan bir altın iplik aşağı sarkar. Pıt — tam ayaklarının arasına damlar. İki çocuk donup kalır. Arılar derin bir nota cırrır.
Çocuklar çimlerde diz çöker. Erkek çocuk altın ipliği toplar, uzatır; kız ucunu yalar. İkisi birlikte ipliği yalar; arılar cırrıklatırken çiçekler güneşte sallanır.
