Böyük meşələrin yaşıl dabanlarının arasındakı balaca kənddə, Cırtdan qədim palıd ağacının yanında dayandı. Uzaqdan gələn zəif mıçıltı onu maraqlandırdı. "Nə səsdirmədi?" deyə düşünərək ağacın budaqlarına baxdı.
Cırtdan barmaqlarını qabıq yarıqlarına salıb sürünməyə başladı. Tırnaqları quru palıd qabığının çərtlərinə ilişdi. Dərinliklərdə qaranlıq bir çuxur gördü — içəridə kiçik bir sincab balası ipəyə sarılmışdı, hərəkət edə bilmirdi.
Cırtdan ipəyi dartmağa çalışdı, lakin o dartıldı və geri qayıtdı, daha da sıxıldı. Sincabacıq zəif səslə çıtıllaşdı. "Kəskin bir şey lazımdır," deyə düşündü. Döşəməsinə dişlədi, barmaqları quru budaq tutdu — budaq qırıldı.
Cırtdan cibindən cızıktı bıçağı çıxarmaq istədi, amma sincab tərpəndi, bıçaq yarpaqların içinə düşdü. İdxalı boşaldı, çiyinləri töküldü. Başını qaldırdı — uzaqda bir qarga qışqırdı.
Cırtdan köməyə baxdı. Gözləri bir suda boyu qamışa düşdü. Qamışı qoparıb ikili kimi işlətdi — ipəyi ipəyi ipəyi kəsdi. Birincisi qopdu, ikincisi, üçüncüsü. İpək gevşədi. Üzündə kiçik bir gülümseme belirdi.
Sincabacıq azad oldu və dərhal Cırtdanın çiyinlərinə mindi. O, əyilib aşağı düşdü. Havanın içində ipəy qoxusu vardı. Sincabçıq çiynində çıtıldaşırdı.
Evə çatanda babaanne toxuculuqdan başını qaldırıb göz qıpırdadı. Cırtdan bir ovuc palıd qozunu təqdim etdi. Qışqırtısı yumşaldı, onu özünə çəkdi: "Sən balaca olsan da, ürəyin böyükdür, Cırtdan."
Cırtdan babaannəsinin yanına səmirdi. Qəribə yunun qoxusu burnuna doldu. Gözləri qapanırdı. Hava isti, sakit idi. Uzaqda meşəyə külək çalırdı. O, yatdı.