Ormanın kenarındaki yüksek otun içinden düğünerek ilerliyor. Patikadan çıkmış, çalılıkların arasından geçiyordu. Birden durdu. Kıyıda, dikenlerin altında kahverengi bir gölge hareket etti.
Yere çömeldi. Parmaklarıyla nazikçe dokundu — küçük bir patinin dikenlere takılı olduğunu gördü. Atlama ve inilti sesleri duydu. Kırmızı atkısını çıkardı ve dikkatlice sardım.
Mutfakta küçük bir kase su doldurdu. Kurutulmuş yemişleri yırtık bir kağıt havluya dizdi. Sincap tereddüt etti — sonra ileri atıldı ve bir yemiş kopardı.
Sıcaklık ve tüylerinin hareketini izledi. Karın kısmı hızlı hızlı şişip iniyor, bıyıkları titriyordu. Parmakları masanın soğuk yüzeyine bastı. Düşündü: Keşke daha hızlı gelseydi.
Günler geçti. Sabahları dokuma sepetin yanında oturdu. Bahçeden topladığı yaprakların isimlerini fısıldadı — meşe, akçaağaç, huş. Bir gün, sincap omuzuna tırmandı ve saçını çekti.
Bir öğleden sonra, pencerenin açık olduğunu fark etti. Sincap birden öteden fırladı — kanatlığa kondu, geri döndü ve önüne bir şey bıraktı.
Yere düşen şey parlak kırmızıydı — muhtemelen bir meşe kozalağın kapak kısmı. Tam yuvarlak, küçük bir kalkan gibi. Sincap dallara doğru tırmandı. Arka planda ağaçlar titreşti.
Kalbinde bir şey oldu — ama bunun ne olduğunu bilmiyordu. Sadece ormanın diri bir şekilde hareket ettiğini gördü. Bir gün, bahçeye yürüdü ve duraksamadı.
Oradaydılar — sincap ailesi çit üzerinde, iki tavşan gül çalısının yanında, bir tilki ambara gizlenmişti. Sincap omuzuna atladı ve gururla öttü. Kolu uzattı. Kuşlar birer birer konmaya başladı.
Kuşlar birer birer kondu — bir serçe, bir ispinoz, birkaç küçük kuş daha. Bahçe canlıydı ve gülümseyerek bakıyordu. Hava sıcak ve sessizdi. Bu kadar güzel olamazdı.
