ในสวนหลังบ้าน คุณยายเพียรคุกเข่าลงบนดินนุ่ม แล้วพบเมล็ดถั่วเล็ก ๆ หนึ่งเมล็ด เธอยกมันขึ้นดูและพูดว่า “โตเป็นต้นไม้ใหญ่กันนะ”
คุณยายเพียรขุดหลุมเล็ก ๆ วางเมล็ดถั่วลงไป แล้วกลบดินเบา ๆ จากนั้นเธอรดน้ำจนหยดน้ำกระเด็นใส่ปลายจมูก
วันรุ่งขึ้น คุณยายเพียรรีบมาดูแปลงดิน แต่ยังไม่มีอะไรโผล่ขึ้นมา เธอรดน้ำอีกครั้งและเฝ้ามองเงียบ ๆ ขณะนกในสวนร้องจิ๊บ ๆ
หลายวันผ่านไป คุณยายเพียรเขี่ยดินเบา ๆ แต่ก็ยังไม่เห็นต้นถั่ว เธอวางบัวรดน้ำลงช้า ๆ และพูดว่า “หรือว่าจะไม่โตเสียแล้ว”
เช้าวันหนึ่ง ดินก็ปุ๊ดขึ้นมา! ต้นอ่อนสีเขียวเล็กจิ๋วโผล่พ้นดิน คุณยายเพียรรีบย่อตัวลงมองแล้วร้องว่า “อ๊ะ! สวัสดี เจ้าต้นน้อย!”
คุณยายเพียรใช้ไม้เล็ก ๆ ทำรั้วรอบต้นอ่อน แล้วรดน้ำทีละน้อยทุกเช้า ต้นอ่อนเอนไปตามลม แต่ไม่หายไปไหน
วันแล้ววันเล่า ต้นอ่อนชูใบเพิ่มขึ้นทีละใบ คุณยายเพียรนั่งเฝ้าดูใต้แสงแดดอุ่นและพูดว่า “ค่อย ๆ โตนะ” เสียงน้ำหยดติ๋ง ๆ ดังข้างกระถาง
คุณยายเพียรรดน้ำและดูแลต้นถั่วทุกเช้า ต้นอ่อนค่อย ๆ สูงขึ้น ส่วนเธอวางเก้าอี้ไว้ข้างแปลง เพื่อเฝ้าดูความหวังเติบโตไปทีละนิด
