فروغ و نیل کنار هم

شهری بود به نام سرزمین رویاها. آب‌دون‌ها و آتیش‌روباه‌ها سال‌ها بود که در خیابان‌ها می‌جنگیدند. بخار خنک و جرقه‌های داغ همه جا پخش می‌شد.

فروغ از پشت بالکنش تماشا می‌کرد. نیل از پشت بام خانه‌ی مقابل پی‌پی می‌کرد. هر دو دست تکان دادند و سریع به خانه‌هایشان دویدند.

فروغ و نیل قرار گذاشته بودند در بازار قدیمی رویا همدیگر را ببینند. اما مادر بزرگ آب و پدر بزرگ آتش آن‌ها را جداگانه دیده بودند.

هر سه کوچه تنگ‌تر و خطرناک‌تر شد. فروغ و نیل هر کدام از یک طرف فرار کردند، تا اینکه هر دو داخل یک کمد گردگیری‌شده افتادند.

فروغ انگشتان لرزان نیل را دید و آرام آن‌ها را بین کف دست‌های خنکش گرفت. نیل زمزمه کرد: «دست‌هایت سرد نیست.» فروغ گفت: «دست‌های تو هم نه.»

در کمد درخشید. یک رنگین‌کمان نرم از انگشتان درهم‌تنیده‌شان بیرون آمد و از در باز کمد بیرون خزید.

درهای خانه‌ها با هم باز شدند. مادر بزرگ آب و پدر بزرگ آتش به کوچه آمدند. فروغ و نیل دست در دست از کمد بیرون آمدند.

یک رنگین‌کمان کامل از انگشتان به هم گره‌خورده‌شان تابید. روی سنگ‌فرش درخشید و در چشم‌های همه بازتاب داد.

هیچ‌کدام رها نکردند. هر دو لبخند می‌زدند. مادر بزرگ آب و پدر بزرگ آتش با تعجب به هم نگاه کردند.

فروغ و نیل از بازار قدیمی رد شدند. دست‌های هم را گرفته بودند. کودکان آب و آتش کم‌کم شروع کردند به جفت شدن.

بخار نازک مثل روبان‌های درخشان در هوا پیچید. شهر گرمای جدیدی یاد می‌گرفت. و همه جا رنگین‌کمان دنبالش می‌آمد.

و فروغ و نیل، دست در دست، از بین مردم عبور کردند. شهر حالا بوی نان تازه و باران می‌داد. رنگین‌کمان همه جا بود.