Liko, taş dikmelerin arasından geçen yolda koşarken, ani bir adım kaydı ve aşağıya, yeşil çimenlerin üstüne yuvarlandı.
Liko ayaklarının ucuna kalktı ve yukarı baktı. Bir taş direğe sarılmış ejderha figürü, güneşte parlayan boyalı gözüyle ona bakıyordu.
Parmaklarını taşın pürüzsüz yüzeyine gezdirdi. Bir tilki, bir kuş, bir domuz figürü bulundu. Sonra küçük bir baykuş heykeli ona baktı.
Liko taşların arasından yürürken, heykel bakıyordu. ''Beni izliyor…'' diye fısıldadı.
Bir daire halinde dizilmiş taşlara dokundu. Rüzgâr hafifçe fısıldadı: ''Bu en eski duvarlar…'' Liko'nun gözleri büyüyerek avucunu taşı bastı.
Gözleri kocaman açıldı ve ağzı hâlâ açık kaldı. Taş sıcacaktı ve avucunun altında titriyor gibi geldi — sanki nefes alıyordu.
Liko evine koştu, avucunda pürüzsüz bir taş sıkıca tutturmuştu. Gözleri parlıyor, dudakları gülümsüyordu.
Yatağına yuvarlandı ve gözlerini kapattı. Rüyalarında devasa taşlar ve ejderhalar vardı. Küçük elleri hâlâ sıcak taşı hissediyordu.
Rüyasında Liko, devasa taş dikmelerin arasında yürüyordu. Gökyüzünde ejderhalar dönüyor, taş kanatlarıyla esinti yapıyordu.
Sabah olduğunda, Liko pencereden dışarı baktı. Avucundaki küçük taş, dün gecekinden daha parlak görünüyordu.
Taşı yorganının altına koydu ve tekrar uyudu. Dışarıda, rüzgâr eski taşlara dokunuyor ve onları hala fısıldıyordu.
Göbeklitepe'de taşlar hâlâ duruyor ve rüzgâr hâlâ fısıldıyor. Ve Liko biliyor ki, eğer dinlemeyi bilirse, taşlar onunla konuşacak.
