ლილე 6 წლის გახდა და სკოლაში წასასვლელად გამოეწყო. სკოლის ჭიშკართან ლილემ ზურგჩანთის თასმებს მოუჭირა ხელი. შიგნიდან ხმამაღალი საუბარი და სკამების ფხაჭუნის ხმა გამოდიოდა. მან ახალი ფეხსაცმელები ჩაიცვა გა მხიარულად შეააბიჯა სკოლის ეზოში.
ლილემ ერთი პაწაწინა ნაბიჯი გადადგა წინ, შემდეგ — კიდევ ერთი. მის წინ დერეფანი გადაიშალა.
ლილე საკლასო ოთახში შევიდა და ყველაზე თავისუფალი სკამი აირჩია და მუხლები მერხის ქვეშ მოიქცია.
თითებით ზურგჩანთის ელვაზე ჩამოკიდებულ პლასტმასის დრაკონის ფიგურებს მიაგნო. ოდნავ გააქანავა. წკრიალი გაისმა.
სადილის დროს ლილე პატარა მაგიდასთან მარტო დაჯდა და სენდვიჩს ნელა მიირთმევდა.
მის თეფშზე ჩრდილი დაეცა. იქ ლეო იდგა და ხელში შოკოლადის ნატეხებიანი ორცხობილა ეჭირა, რომელიც ზუსტად შუაზე იყო გაყოფილი.
„დრაკონის ზედმეტი სტიკერებიც მაქვს“, — თქვა მან და წყლის ბოთლს თითი დაუკაკუნა. ეტიკეტის უკნიდან პრიალა, მწვანე დრაკონი გამოჩნდა.
ლილეკუნას თითებმა შეწყვიტეს ნამცხვრის დანაწევრება. მან ნამცხვარს შეხედა, შემდეგ — ლეოს ბოთლს, ბოლოს კი — საკუთარ, დრაკონიან ჟეტონებს.
ლეომ გაიღიმა და თავისი წილიდან დიდი ლუკმა მოიკბიჩა. ხრაშ! „ძალიან მაგარია“, — თქვა მან და ლილეს ელვა-შესაკრავზე მიუთითა.
ლილემ ჩანთა ოდნავ გახსნა. დრაკონის ჟეტონები პატარა ზარებივით აჟღარუნდა.
მათ ორცხობილა გაიყვეს და იმაზე ისაუბრეს, თუ რომელი დრაკონი იყო ყველა დრაკონის უფროსი. ლეომ ლილეს პასუხზე გაიცინა.
ლილეს ძალიან მოეწონა სკოლა პირველ დღესვე. ხმაურიანი საკლასო ოთახი აღარ ჩანდა ისეთი დიდი. ის ისეთ ადგილს ჰგავდა, სადაც შესაძლოა ვინმეს შენს მაგიდასთან დაჯდომა მოენდომებინა.
