Η Νικολέτα πέρασε μέσα από τη φωτεινή μοβ πύλη και βρέθηκε σε ένα μαγικό βασίλειο, όπου ένα πράσινο δεινόσαυρο κι ένας λευκός μονόκερος στέκονταν δίπλα-δίπλα. Ήπισε βαθιά· η μυρωδιά των αγριολούλουδων γέμισε τους πνεύμονές της. Το μικρό δεινόσαυρο πλησίασε με το βαρύ βήμα του και ακούμπησε τη μύτη του πάνω στο παπούτσι της.
Ο μονόκερος, η Αστέρια, γύρισε το κεφάλι της και με το κέρατό της σπρώξε ήρεμα το λείο αυγό προς τη Νικολέτα. Το δεινόσαυρο, ο Τρίζ, γάμισε θλιμμένα και με την ουρά του γύρισε προς τα μακρινά Κρυσταλλένια Βουνά. Η Νικολέτα σήκωσε το αυγό απαλά, το στήριξε με και τα δύο χέρια της και έγνεψε καταφατικά.
Μια ορμητική ρέμα κυλούσε μπροστά τους· η ξύλινη γέφυρα ήταν θραυσμένη. Η Νικολέτα τύλιξε λουριά γύρω από τους ώμους της, στερέωσε το αυγό και μπήκε στο κρύο νερό. Ο Τρίζ κι η Αστέρια τράβηξαν από την άλλη όχθη, τα λουριά τεντωμένα μέχρι που ο ήχος τους έγινε ένα.
Έφτασαν στην απέναντι όχθη, βρεγμένοι μέχρι τα κόκαλα και τρέμοντας. Η Νικολέτα άνοιξε αργά τα χέρια· το αυγό ήταν στεγνό μέσα στα λουριά. Ο Τρίζ γάμισε χαρούμενα και η Αστέρια άγγιξε με τη μύτη της το μικρό της χέρι.
Κοντά στα Κρυσταλλένια Βουνά, το αυγό γλίστρησε από τα χέρια της Νικολέτας και κυλήθηκε προς μια βραχώδη ραχού. Πέταξε μπροστά πριν προλάβει να σκεφτεί, τα χέρια της έκαψαν από την πρόσκρουση — αλλά το κρατούσε.
Ο Τρίζ κι η Αστέρια έτρεξαν κοντά της και όλοι μαζί ακούμπησαν τα μέτωπά τους πάνω στο αυγό. «Δεν θα τα παρατήσουμε», ψιθύρισαν μαζί, τρεις φωνές σε ένα.
Ένα ρήγμα εμφανίστηκε πάνω στο αυγό. Μετά ένα ακόμα. Η Νικολέτα κράτησε την ανάσα της καθώς το κέλυφος ανοιγόταν, κομμάτι-κομμάτι, και μέσα άρχισε να φαίνεται ένα μικρό σχήμα.
Το αυγό άνοιξε τελείως· ένα tiny μωρό δεινόσαυρο με δύο λευκά κέρατα μονόκερου στο μέτωπό του πέφτηκε έξω και βούλωσε μια χαρούμενη νότα. Η Νικολέτα το σήκωσε αργά στα χέρια της.
Το μικρό creature γλίστρησε από τα χέρια της και ανέβηκε στα γόνατά της, τυλίγοντας το κεφάλι του γύρω από τον καρπό της. Η Νικολέτα γέλασε· ήταν η πρώτη φορά που κάτι τόσο μικρό και ζεστό καθόταν στα χέρια της.
Ο ήλιος άρχισε να κατεβαίνει πίσω από τα Κρυσταλλένια Βουνά, ρίχνοντας χρυσό φως παντού. Οι τρεις σύντροφοι κάθισαν κοντά κοντά, και το μικρό baby κοίταξε τη Νικολέτα με τα μεγάλα του μάτια.
Η Νικολέτα κοιτούσε τον ορίζοντα. Η Αστέρια ηρέμησε το κεφάλι της στον ώμο της και ο Τρίζ άκουσε ένα χαρούμενο γουργούρισμα από στήθος του. Το μικρό baby ύπναγε στα χέρια της, ασφαλές.
Το φως του ήλιου ήταν τώρα μόνο μια λεπτή χρυσή λωρίδα πίσω από τα βουνά. Η Νικολέτα κλείστηκε τα μάτια της· η Αστέρια και ο Τρίζ ήταν δίπλα της, και το μικρό baby ακόμα στο στήθος της. Ήταν σπίτι.
