มินกับฟุตบอลและซูชิ

มินกระดุมลูกหนังเก่าๆ ด้วยแรงสุดฝีมือ แต่บอลกระแทกประตูเหล็กของคุณเฉินแล้วกลิ้งหายเข้าไปในพุ่มกุหลาบรกทื้่ง "บอลฉัน!" เขาตะโกน แต่มีเพียงลมที่หอนผ่านกิ่งไม้ตอบกลับมา

มินย่องเท้าผ่านหญ้าสูงแล้วพบกล่องไม้เล็กๆ ระหว่างรากไม้ พันด้วยเส้นสาหร่ายแห้ง เขาแง้มฝาด้วยเล็บมือ แล้วพบว่าภายในมีกระดาษรูปปลาตัวหนึ่ง กระดาษพับตัวมันเองจากนกกระเรียนเป็นปลา แล้วกระพริบตาให้เขา

มินลองจับกระดาษปลาใส่ลงบนแผ่นโนริที่รองข้าว แต่ตัวมันกระโดดหนีทุกครั้งที่เขายื่นมือไป เขาพยายามอีกหลายครั้ง จนสังเกตเห็นประกายเงินที่ขอบครีบ แล้วตัวมันก็อยู่นิ่งกับที่เมื่อเขาหยุดพยายาม

เมื่อกระดาษปลานิ่งแล้ว มินห่อมันด้วยโนริข้าว แล้วม้วนให้เป็นทรงกระบอกเขียวหนา กดตะเข็บให้แน่น แล้วตัดครึ่งด้วยมีดเนยของแม่ เขาสะดุ้ง — ขนมปลากรอบสองชิ้นพร้อมเกล็ดเงินเจิดจ้าอยู่ bênใน

มินจัดขนมปลากรอบบนจาน แล้วเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ แสงเย็นย้อมกระเบื้องเป็นสีทอง เขาวางจานลงเบาๆ เสียงดังกรุ๋งกริ๋ง

มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ตapak玻璃 — แมวของคุณเฉินมีรอยscarที่คิ้วขมวดมองเข้ามาด้วยดวงตาสีอำพันกว้าง ลูกคอลายส้มของเขาเชยๆ มีระฆังแดงห้อยอยู่

มินเลื่อนจานออกไปใกล้ แมวของคุณเฉินค่อยๆ กัดขนมปลากรอบทีละมุมอย่างช้าๆ หางของมันแกว่งไปมาอย่างสงบ มินนั่งดูด้วยรอยยิ้มกว้าง

แสงสีทองจากหน้าต่างสาดลงบนโต๊ะกินข้าว มินกำมือเล็กๆ ไว้บนตัก แล้วมองดูปลากะดาษวิเศษที่ตอนนี้กลายเป็นขนมปลากรอบเรียบร้อยแล้ว เขาหัวเราะในใจ — ความลับของสวนหลังบ้านไม่ได้หายไปไหน