Η τάξη της ΣΤ' ήταν ήσυχη εκείνο το απόγευμα. Η Μπέττυ άνοιξε ένα μεγάλο λευκό χαρτί, το ισιώσε στις γωνίες και άρχισε να ζωγραφίζει. Μια κλαδιά, ένα χοντρό κορμό, λίγα φύλλα πράσινα. Ένα δέντρο. Ένα μόνο δέντρο στο κέντρο του χαρτιού.
Το μολύβι της Μπέττυ χτυπούσε τον κορμό. «Έλα, άκουσέ το», είπε. Κάποιος γλίστρησε στο τραπέζι. Μετά ακόμα ένας. Μετά πέντε παιδιά σώπασαν γύρω από το χαρτί. «Ας φτιάξουμε μαζί μια ιστορία», είπε η Μπέττυ, και το χαρτί γέμισε.
«Ένα ακόμα πράγμα!» είπε ένας φίλος και ζωγράφισε έναν ήλιο. Γυαλιστερός, στρογγυλός, σχεδόν σαν τα γυαλιά της καθηγήτριας. Η Μπέττυ γέλασε. Οι εικόνες ζωντάνευαν. «Μπράβο!» είπε. «Τώρα ας πάμε στους υπολογιστές!»
Σε λίγα λεπτά όλοι ήταν γύρω από μία οθόνη. Η Μπέττυ πάτησε ανοιχτό — τίποτα. Η οθόνη έμεινε άδεια. Τα παιδιά αλληλοκοίταξαν. Τα χαρτοπεταloy πουλιά στο γραφείο κουνήσανε φτερά. Τότε μια κοριτσάκα με πλεξούδες έβαλε ένα USB. Και το δέντρο ξεσπάσε σε πιξελ, φωτεινό πράσινο.
Η οθόνη έτρεφε. Κλάδοι, κλαδάκια, φύλλα. Ο δρόμος πήγαινε στην κόκκινη πόρτα. Τα πουλιά πετούσαν. Και ο ήλιος με τα γυαλιά κουύζιζε. Η Μπέττυ άπλωσε το δάχτυλο — η οθόνη showed κάτι ακόμα. Μια φωτογραφία. Μια εκδρομή στο πάρκο, ανάμεσα στα φύλλα.
«Η βιβλίο μας», ψιθύρισε η Μπέττυ. Τα μάτια της ανοιχτά, το δάχτυλο να κουνιέται πάνω από το trackpad. Ήθελε να ακουμπήσει, δεν ήθελε. Δεν ήξερε. Τα παιδιά κοίταζαν σιωπηλοί. Κάθε σελίδα χρωματισμένη, κάθε σελίδα συνδεδεμένη με την άλλη. Ήταν μια ιστορία — ό,τι είχαν φανταστεί μαζί.
Η οθόνη έδειχνε τώρα ολόκληρο ένα βιβλίο. Σελίδα με σελίδα, χρώματα, εικόνες. Κάθε σχέδιο συνδεδεμένο σαν δρόμος μέσα στη φαντασία τους. Η Μπέττυ πάτησε αποθήκευση. «Our Tree», έγραψε. Και όλοι γύρισαν πίσω στα καθίσματα τους.
Το βιβλίο έκλεισε. Η οθόνη γλίστρησε σε χαρτοφυλάκιο. Τα παιδιά συγκεντρώθηκαν σε μια γωνιά, γελώντας, ψιθυρίζοντας, σχεδιάζοντας νέα πράγματα σε κενά χαρτιά. Η Μπέττυ κάθισε σε ένα παράθυρο και κοίταξε έξω. Ήταν αργά. Ο ήλιος γινόταν πορτοκαλί.
«Θα ξαναγυρίσουμε αύριο;» ρώτησε ένας. «Φυσικά», απάντησε η Μπέττυ. Και μετά加了: «Θα βάλουμε κι άλλα πράγματα. Νέα δέντρα. Νέους ήλιους.» Τα παιδιά συμφώνησαν. Το βιβλίο περίμενε. Ήταν δικό τους πλέον.
Η Μπέττυ έκλεισε τη φόρμα. Έκανε έναν κύκλο μαζί με τα παιδιά. Όταν γύρισε πίσω, ένας χαρτοπεταloy πουλί στο παράθυρο κουνιέζε μία φορά. Μόνο μία. Μετά στάθηκε ακίνητος. Σαν να έλεγε: η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς μεγαλώνει.
Εξω, ο ήλιος είχε πιαστεί βαθιά πάνω από τη σχολική αυλή. Μέσα, η Μπέττυ στήθηκε όρθια, το σακίδιό της στον ώμο. Κοίταξε την οθόνη — το βιβλίο περίμενε. Και στο παράθυρο, ένας χαρτοπεταloy πουλί κουνιέσε φτερά. Μόνο μία φορά. Ύστερα τίποτα. Η ιστορία συνεχιστεί.
Στο σπίτι, η Μπέττυ άνοιξε το notebook. Η εικόνα του δέντρου εμφανίστηκε. Την ακούμπησε απαλά με το δάχτυλο. Και μετά, σιγά σιγά, έγραψε: «Σελίδα 2».... Το βιβλίο την περίμενε. Αύριο θα συνέχιζαν. Μαζί. Ήταν δικό τους. Και η ιστορία—η ιστορία ήταν απεριόριστη.
