ნატალი მაღალი თეთრი სკამიდან ჩამოცურა და ნათელ დარბაზში ტრიალი დაიწყო. თავზე ბრჭყვიალა დიადემა ამაყად ედგა.
ნიცა შეჩერდა და ფანჯარასთან მოხუცი ბებო შენიშნა. თეთრ მაგიდაზე, მზის სხივში, პატარა ბუდე იდო.
ნატალიმ ნაბიჯ-ნაბიჯ მიაღწია იქამდე და თავისი დიადემა გაუწოდა, მაგრამ კაბაში ფეხი აებლანდა და მაგიდას მიეჯახა.
მან კვლავ სცადა და ნელა გადადგა ნაბიჯი. ბებომ გაიღიმა და თავი გააქნია.
ნატალიმ ჯერ დიადემას შეხედა შემდეგ ბუდეს და მიხვდა.
მან დიადემა თბილი საბანივით შემოახვია ბუდეს. ბებოს თვალები აუციმციმდა სიხარულისგან და დიდი სითბოთი და სიყვარულით გაუღიმა შვილიშვილს.
ნიცა და ბებო მსის სხივებით გამთბარ ადგილზე ერთად ისხდნენ. პატარა ჩიტი გამოფარფატდა და მზისკენ გაფრინდა.
ბებომ ხელი ნატალის მხარზე დაადო. „კარგი გული გაქვს ნატალი ნიცა ჩემო ანგელოზო“, — ჩაიჩურჩულა ღიმილით, ჩიტს შენი მზრუნველობა ესიამოვნა და დაგლოცა.
