Puf oyun alanına adım attı. Pamuklu ayakkabıları boyalı betonda tıkırdadı. Çocuklar ringa şeklindeki tahtada coşkuyla oynuyor, bağırışları havada uçuşuyordu. Sırt çantasının askılarını sıktı ve izledi.
Çevik adımlarla hopscotch hattının kenarına yaklaştı. Beyaz kireç çizgileri labirent gibi görünüyordu. Bir kız dönüp bağırdı: 'Etme!' Çocuklar dağıldı. Puf donup kaldı.
Puf kulaklarını başının üzerine düzledi. Çiçeklik kenarına oturdu. Sırt çantasından biraz ezilmiş bir elma çıkardı. Burnuna sıcak kauçuk kokusu geldi. Kuyruğu ahşap çitlere değdi.
Küçük gri bir tavşan burnunu titreterek ortaya çıktı. Elmaya baktı, sonra Puf'a. 'Bunu paylaşabilir miyiz?' diye sordu. Puf başını salladı ve elmayı ikiye böldü.
Tavşan bir ısırık aldı ve kalanı yere bıraktı. 'Etme!' diye bağırdı ve kaydıraca doğru daldı. Puf sekti, korkusu unutularak arkasından koştu.
Renkli binaların etrafında birbirlerini kovaladılar. Çamaşır hatlarından ve çınlayarak çalan rüzgâr çanlarından geçtiler. Puf'un kuyruğu havada salınıyordu. Gülen sesi yankılanıyordu.
Zil çaldığında Puf ve tavşan ders lianesine birlikte yürüdüler. Tavşan omuzuna şakayla dokundu. İçeri girip yan yana iki masa buldular. Puf taşını masaya kaydırdı.
Puf nehir taşını masaya kaydırdı. Tavşan yanında bir pataklık tohumu bıraktı. İkisi de yerlerine yerleşti, güneşin altın ışığı masalarının üzerine düştü. Yeni bir gün başlamıştı.
