Simge dizlerini kare yapıp tekmeyi atar. Düz taş sıçrar, gürültüyle kaldırımda kayar, üç adım ilerler, öylece durur. Kimse peşinden koşmaz. Meydan, sıradan cumartesi uğultusuyla doludur—araba gürültüsü, uzakta bir bağırış—ama taş, ölü, yatar.
Ziplama ipi Damla'nın bacakları arasında boşu boşuna, boşu boşuna, boşu boşuna sallanır. Beren sadece o ölü taşa bakar. Simge ipi kaldırıma bırakır. "Bitti," der, düz bir sesle. Keten çantasını yere indirir, içine dalmaya başlar.
Elleri ikinci cepte bulur—kalın bir resim kitabı, sırtı çatlamış, ekmek gibi yumuşak. Üçlerinin arasına tutar; kapak hafif gıcırdar. "Park bankı. Okuyoruz," der. Kitabın kenarları yüz parmakla aşınmış, köşeleri yamulmuş.
Beren kollarını göğsüne kilitler. "Kitaplar sessiz. Sessiz sıkıcı," der. Ama ince bir esinti kitabın açık sayfalarını yakalar; fısıldarlar, tutulan bir nefes nihayet bırakılmış gibi. Damla Beren'in kolunu çeker. Bir kez. Sonra iki kez.
Yeşil boyalı bankta otururlar. Simge'nin dizlerinin altındaki boya pul pul kalkar, her kıpırdamada küçük kıvrımlar havaya uçar. Sıra sıra okurlar—bir sayfa, sonra diğeri. Meydan gürültüsü uzak bir uğultuya iner. Sadece kitabın sayfaları şıp şıp şapırdar.
Son resim, sayfanın köşesinde üç fırça darbesiyle boyanmış minik bir sinekkertenisi gösterir. Ardından—gerçek bir tane bankın üstüne, Beren'in dirseğinin yanına zıplar. Kafasını çevirir. Tek siyah boncuk göz, tam açık. Kimse kıpırdamıyor. Kimse kitabı kapatmıyor.
Kitabın sayfaları açılı duruyor. Sinekkertenisi, bankın tahtası üzerinde, üç kızın arasına konmuş. Küçük gagası, küçük gözü—hepsi görünür. Üç koltuk arası sessizlik, kalın ve yuvarlak. Kimse nefes almayı unutmuş gibi.
Simge son sayfayı çevirir. Boş. Sadece ortada bir kelime: huzur. Üçü sayfaya bakar, sonra birbirlerine. Arkalarında bir top thump eder, bir köpek havlar. Bankta tek ses, sinekkerteninin minik ayak vuruşları: tip, tip, tip. Beren'in kolları hâlâ göğsünde. Uzun zamandır yerinden kıpırdamamış.
Simge kitabı yavaşça kapatır; kapak deri gibi gıcırdar. Çantasına kaydırır, fermuarı açık bırakır. Sinekkertenisi banktan zıplıyor, yukarı—büyük ıhlamurun gövdesine. Beren çenesini avucuna dayamış; gözleri, ağaca kilitli. Ihlamur yaprakları hafifçe titrer.
Damla'nın botları bank kenarında havayı süpürür. Tink. Tink. Beren'in ayak parmağı bank halkasına vurur: bir, iki. Kimse bir şey demiyor. Demesi de gerekmiyor. Aşağıda meydan, sıradan cumartesi nefesini alıp veriyor; ıhlamurun gölgesi, bankın üzerine düşmüş, sakin.