Sa madilim na silid, sumisilip si Ritchie sa ilalim ng kumot. Tap, swipe—kumikislap ang laro sa selpon.
“Isa pa!” bulong ni Ritchie habang nagdi-ding ang laro. Mas dumidilim ang paligid, pero patuloy ang kaniyang tap at swipe.
Lumabo ang mga larawan sa screen. Mabilis na kumurap si Ritchie, at dumulas ang selpon sa kaniyang unan.
“Beep-beep!” huni ng laro. Kinusot ni Ritchie ang kaniyang mga mata at naupo sa gilid ng kama.
Tumayo si Ritchie, ngunit nanginig ang kaniyang mga tuhod. Bumagsak siya sa kama sa tabi ng tumpok ng laruan.
Napatingin si Ritchie sa mga laruang hindi niya nagalaw. Sa labas, may tumawag, “Ritchie, oras na para mag-usap!”
Biglang gumulong ang selpon sa kama. Tumalbog ito sa basket ng labada—boing!
Natawa si Ritchie. Itinakda niya ang timer at inilagay ang selpon sa mataas na istante.
Kumuha si Ritchie ng mga bloke. Isa-isa niyang itinayo ang mataas na tore sa tabi ng kama.
Pagkatapos, nag-unat si Ritchie sa sahig. Iniunat niya ang mga braso at binti, saka huminga nang dahan-dahan.
Lumabas si Ritchie at sumali sa usapan ng pamilya. “May tore akong itinayo!” sabi niya habang nakikinig sa mga boses sa sala.
Nang tumunog ang timer, ngumiti si Ritchie. Sinave niya ang laro, saka bumalik sa selpon pagkatapos ng laro, pahinga, at usapan.