De gang op school is donker. Het brandalarm brult. Kinderen drukken hun handen tegen hun oren. Stoelen scheren over de vloer. Lockers slaan dicht.
Sofie drukt haar handpalmen tegen haar oren. Ze knipt haar ogen dicht. Haar lichaam trilt van de lawaai.
Thuis trekt Sofie aan de mouw van haar mama. Ze denkt: waarom voelt de wereld voor haar zo luid? Mama knielt neer en pakt Sofie's hand.
Mama zegt dat Sofie zijn hersenen sommige dingen harder voelen. Een deurslam klinkt als donder voor haar. Ze bedenken een geheime Signal: een handknijpje.
De volgende ochtend stormen kinderen het schoolplein op. Their boots stampen. Their voices botsen tegen de muren.
Sofie loopt met getrokken schouders. Haar vingers drukken tegen haar oren. Het lawaai wordt te veel. Ze kruipt achter haar bureau.
Middag. Het brandalarm gaat weer. De gang barst open. Voeten stampen. Stemmen schreeuwen.
Sofie sluipt langs de lockers. Haar handpalmen bedekken haar oren. Ze durft niet te kijken.
Sofie komt buiten. De wereld is nog steeds luid. Maar dan — ze ziet mama staan bij de schoolpoort.
Ze rent naar mama toe. Ze drukt haar handen stevig in die van mama. Mama knipt knijpt terug.
De mama fluistert: 'We zijn samen.' Sofie knikt. Ze voelt de knijp terug. Ze voelt zich niet meer alleen.
Sofie kijkt omhoog naar mama. De gang is nog steeds luid, maar het maakt niet uit. Ze knijpt. Mama knijpt terug. Ze zijn samen.
