Mainit ang araw sa sari-sari store ni Lola Rosa. Hawak niya ang dahon na pamaypay habang inuutos ang mga candy at lumangmin na inumin. Sa pinto, isang batang lalaki. Hawak niya ang rusted na frame ng pinto. Nakatingin siya sa sahig — hindi niya nakikita ang bahay, baka kailangan niya lang ng kaunting tulong.
Tinatawag ni Lola Rosa ang batang lalaki. Inuulit niya — 'Bata, pumasok ka.' Pero hindi siya umiirog. Nananatiling nakatayo siya sa pintuan, hawak ang rusted na frame, nakatingin pa rin sa sahig. 'Baka kailangan niya lang ng sandali,' isip ni Lola Rosa. 'Baka kailangan niya lang ng isang maliit na pag-asa.'
Tinawid ni Lola Rosa ang counter at hinaluan ng kamay — may balot na candy. 'Para sa'yo,' aniya. Hindi sumagot ang batang lalaki. Kinuha niya ang candy, binuksan, at hinati. 'Subukan mo,' aniya. Inilapit niya ang kalahati sa pinto. Pero ang bata, nananatiling tahimik.
Pinansin ni Lola Rosa ang kanyang tiniklop na kamay. Tiningnan niya ang batang lalaki — hindi siya umalis. 'Para sa'yo lang,' aniya. Inalis niya ang balot at hinati ang candy. Isang kamay, isang piraso. Inabot niya ang half na candy papunta sa pinto. 'Para sa'yo,' ulit niya. 'Para sa'yo lang.'
Nilakasan ng batang lalaki ang katahimikan. Tumango siya — dahan-dahan, parang isang bagong katuparan. Kinuha niya ang candy. Tiningnan niya ang babae, tapos nag-ingay ng malakas na kunot habang kumakain. Lola Rosa ngumiti. 'Marunong kang kumain,' aniya.
Tumingin siya sa likod — may bahay doon, malayo. Pero ang pamilya ay tila nanonood lang sa kanya. 'Kailangan ko ng bagong merienda,' isip ni Lola Rosa. Kinuha niya ang kahon ng mga meryenda mula sa likod ng counter. Buksan — maraming saging chip na golden at crispy.
Kinuha niya ang plate ng saging chip at isang baso ng sago't gulaman. Inilagak sa counter — sa harap ng pinto, sa lugar kung saan nakatayo ang bata. 'Para sa'yo,' aniya. Inulit niya. 'Para sa'yo.'
Tinawag ni Lola Rosa — 'Bata, hintay!' Pero ang bata, tumitigil. Tumingin siya sa likod, tapos bumalik. Inabot niya ang chip. Kinagat — 'Krrrt!' Malakas ang bunog. Lola Rosa tawa. 'Anglaki ng ingay mo,' aniya.
Nanood si Lola Rosa habang kumakain ang bata. Lahat ng kwento — kung paano siya nagsimula, kung ano ang unang merchandisa, kung paano siya nagbago ng tindahan. Ngumiti ang bata. Isang pangungunig ng kwento, isang pangungunig ng ngiti. 'May kwento ka,' aniya.
Inulit ni Lola Rosa — 'Baka gusto mo ng isa pang glass?' Inilagay niya ang second glass ng sago't gulaman sa counter. Pero ang bata, tumango. Inabot niya ang glass at inilagay sa tabi ng babae. 'Para sa'yo,' aniya. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng kanyang kilos.
Tawa ni Lola Rosa — malakas, malinaw, tulad ng mga bagoong na naiwan ng araw. 'Ay, salamat,' aniya. Hawak niya ang glass at inuming dahan-dahan. Ang bata, nananatiling nanonood. 'Susubok tayo ng bagong merienda bukas,' aniya. Ngumiti ang bata — ngiti na tulad ng umaga.
Umalis ang batang lalaki — dahan-dahan, ngunit may pag-asa. Tiningnan niya ang store, tapos ang babae. 'Bukas,' aniya. 'Bukas, dadalhin ko ang sarili kong pera.' Lola Rosa ngumiti. 'Oo,' aniya. 'Bukas.'
