Ο Άρης είναι ένα μικρό αστεράκι. Δοκιμάζει να λαμπυρίσει, αλλά μόνο μια αδύναμη σβέντρα βγαίνει.
«Πρέπει να κάνω σαν αυτά», σκέφτηκε. Προσπαθεί να αντιγράψει ένα φωτεινό άστρο δίπλα του.
Το φως του πέφτει σαν κερί. Σβήνει πίσω από έναν βράχο. «Τι δουλειά έχω εγώ εδώ;»
Ξαφνικά, μια στροβίλισμη σκόνη καλύπτει τα πάντα. Ο Άρης τρομάζει.
Γλιστράει, χτυπάει σε έναν βράχο — και τότε το φως του εκτοξεύεται! Ένα μοναδικό μοτίβο, σαν μουσική!
Το φως του κυλάει πάνω στα κόκκινα βουνά. Φωτίζει τα πάντα με χρυσά χρώματα.
Ο Άρης χαμογελά. Το φως του μένει σταθερό. Δεν χρειάζεται πια να μιμείται κανέναν.
«Είμαι εγώ. Και αυτή είναι η λάμψη μου!»