Pamuk kendini sıkı beyaz bir topa büktü, gözlerini tıktı. Şaplak! Küçük bir damla altından sıçradı ve havada asılı kaldı.
Gri kırlar hafifçe titredi, havada tatlı bir hışırtı doldu. Damla asılı kaldı, minik kolunu sallayarak kıkırdaydı.
Pamuk burnundan puf yaptı, kocaman şişti ve öne süzüldü. Damla artık ufkun ötesinde minicik bir mavi nokta.
Nokta kıkırdayarak peşinden geldi — pop-pop-pop. Pamuk devasa buludun arkasına daldı, sıkıştı. Burada kalmalıyım, diye düşündü.
Pat! Damla fırladı, avucunda düz bir pırıltı tutuyordu. Pırıltıda Pamuk'un yuvarlak yüzü titriyordu. 'Yeterince güzel değil misin?' diye fısıldadı.
Gri kırlar küçük düğümlere dönüştü. Damla Pamuk'un pofuduk kenarını çekti, sonra gökyüzünün en uzak ucuna işaret etti.
Altın kenarında damla minik serin ucunu Pamuk'un parlak pufuna bastırdı. Cızz! Aralarında ince bir cızırtı duyuldu.
Gri kırlar dağıldı, inceldi, açık mavinin içinde eriyip kayboldu. Gökyüzü bir kez titredi; sıcak, gümüş rengi bir dalga.
Pamuk öne süzüldü, kenarları pürüzsüz ve parlıyordu. Uyuyan çiçeklere mükemmel bir damla fışkırdı — tın! Çiçekler yeşile döndü, titredi.
Damla yumuşak mavi akşama doğru yuvarlandı, gitgide küçüldü. Pamuk sekin yüzdü; kenarları ay ışığında gümüş gibi parladı.
