Doodara

Korkuluğun Uğur Böceği Dostu

Guest

About this story

Korkuluğun Uğur Böceği Dostu

by Guest · Oil Painting · Ages 6–9 · 10 pages

Günebakan tarlası kızıl altın gibi parlıyordu. Sametay dikildiği yerde hareketsiz duruyordu, kolları boş, elleri çuval. Başından kuşlar süzülüyor, arılar neşeyle kanat çırptıkça o sadece izliyordu. Kimse durup selam vermiyordu.

Read the full story text

Günebakan tarlası kızıl altın gibi parlıyordu. Sametay dikildiği yerde hareketsiz duruyordu, kolları boş, elleri çuval. Başından kuşlar süzülüyor, arılar neşeyle kanat çırptıkça o sadece izliyordu. Kimse durup selam vermiyordu.

Bir samanyolu böceği yüksekteki bir taştan süzüldü ve Sametay'ın boyalı burnuna kondu. Sonra bez köprüyü aşağı indi — düğme gözlerinden birinin çatlak halkasının içine kayboldu. Sametay kıpırdamadı; kulakları titreyerek küçük pati seslerini dinledi.

Günler geçti ve samanyolu böceği her gün geri döndü. Bir öğleden sonra kolkupağından kayarak Sametay'ın açık avucunun üzerine yuvarlandı ve altın toz zerrecikleri bıraktı. Sonra damarlı gömleğinin yakasından içeri gizlendi.

Aniden rüzgar esti — tarlayı sarsıp samanyolu böceğini omuzdan uçurdu! Kollarını savurdu, parmakları boş havayı çizdi; odun eklemleri gıcırdayarak rüzgârın savurduğu petallerin arasından kırmızı zerreyi takip etti. Ama kayboldu.

Gün batımına doğru tarla sessizleşti. Son günebakan başını çevirdi ve Sametay'a dönmeyi kesti. Dik oturdu, hareketsiz. Sadece rüzgârın fısıltısı ve uzaktan gelen kuş sesleri.

Artık karanlık çökmüştü ki ince bir tıkırtı duyuldu. Sametay'in çizmesinin ucunda küçük bir kırmızı nokta belirdi — samanyolu böceği geri gelmişti. İki pati arasında bir dane günebakan tohumu taşıyordu.

Sametay eğildi — belki de tam olarak eğilmedi ama başını öne aldı — ve tohumu göğsündeki küçük çatlağa yerleştirdi. Sonra ikinci tohum, üçüncü tohum. Her biri için samanyolu böceği tekrar geri döndü.

Sametay minik işçinin ileri geri yürüdüğünü izledi. Tohumlar göğsünde küçük bir kemer oluşturmuştu. Sonra yavaşça her iki kolunu da rüzgâra doğru kaldırdı — ilk kez.

Sabah olduğunda günebakan tarlası farklı görünüyordu. Her bir tohum yatağın etrafında küçük yeşil filizler açmıştı. Sametay'ın göğsünde neredeyse görünmez bir çiçek bahçesi vardı.

Sametay yine hareketsiz duruyordu, ama bu kez kuşlar onun üzerinde uçuyordu. Arılar bile uğradı — bazen burnuna konuyor, bazen de çukur gözlerinin kenarına. Tarla artık onu görüyordu.