Pamuk, açık mavi gökyüzünde yavaşça süzülüyor. Etrafında hiçbir ses yok, yalnızca rüzgârın yumuşak fısıltısı. Gökyüzü geniş ve sessiz.
Tüccür bir damla Pamuk'un yumuşak karnına tam çarpıyor. Pamuk sarsılıyor, pofuduk kenarlarını sıkı sıkıya çekiştiriyor. "RAIIIN!" diye cıvıltı atıyor.
Damla alt kenarına yapışıp gülmekle geçiştiriyor. "Ben Damla. Şimdi yüzelim!" diyor. İkisi birlikte havada dönüp süzülüyorlar.
Uzun bir pofuduk bulut sırasının üstünden süzülürken Pamuk kendini daha da sıkıştırıyor. Damla alt kenarını gıdıklıyor — boop, boop, boop.
Tek küçük bir damla alt kenarından sarkıp sıcak havaya yuvarlanıyor. Pamuk'un pofuduk kenarları hafifçe titriyor, toplanıyor.
"Ay artık," diye fısıldıyor Pamuk. Pofuduk kenarları geriliyor ve büzülüyor. Gözleri yarı kapalı, ağzı küçük bir "a" şeklinde.
Bir rüzgâr esişi ikisini de koyu bulutlara doğru savuruyor. Pamuk bütün pofuduguyla Damla'ya yapışıyor. Sıkı, sıkı.
Damla yüzünden sekip yana kayıyor, serin ve yumuşak. Aşağıyı gösteriyor: güneş okyanusu altın renge boyuyor. "Bak," diyor.
Altın kenarda güneş Pamuk'un üstünü eritiyor. Bir damla, iki damla, üç küçük pat okyanusa saçılıyor. Damla çenesinin üstüne yerleşiyor.
Pamuk mavi okyanusun üstünde süzülüyor, küçük damlalar "plink, plink" diye suya düşüyor. Karnında, Damla'nın oturduğu yerde, küçük bir parıltı var. Gökyüzü geniş ve sessiz.
