Kapitan Okruszek dostrzegł wielkiego okrucha ciasteczka po drugiej stronie kuchni. "Czas na wyprawę!" — pomyślał.
Skoczył na unoszący się liść ichwycił łodygę trawy jak linę. Liść przechylił się, ale podmuch z otwartego okna popchnął go naprzód.
Sterował liściem obok rozlanej kałuży, opierając się mocno na jedną stronę. Dziura w podłodze lśniła jak jezioro.
Liść potrącił nogę krzesła i zakręcił się w kółko. Kapitan Okruszek wyprostował statek, poruszając czułkami.
Nagle z lodówki poderwał chłód i wywrócił liść na bok. Kapitan Okruszek przykucnął i wpił łapkii w dywan.
Liść zatrzząsł się, ale trzymał kurs ku okruchowi. "Trzymajmy się!" — szepnął do siebie.
Liść uderzył o krawędź okrucha i stanął w miejscu. Kapitan Okruszek podniósł trawę jak miecz i syknął rozkaz.
Za listwą przypodłogową wyłoniła się drużyna mrówek i wystawiła do okrucha błyszczącą linię.
Oderwał spory kawałek i popchnął go ku najbliższej mrówce. "To dla was!" — powiedział. Mrówki zaszczekały radośnie.
Kapitan Okruszek ugryzł kawałek. Jego oczy rozszerzyły się ze szczęścia. Był to najlepszy okruch na świecie.