صدای آژیر

دو پسر کنار مانیتورهای درخشان نشسته‌اند. دیتاسنتر خوابیده و ردیف سرورها نفس می‌کشند.

بیپ-بیپ-بیپ! آژیر آتش می‌پیچه. فنجان‌های کاغذی از میز کُند و می‌افتند.

کاوه از صندلی پر می‌کند. «بجوش! اتاق پنل!» آستین دوستش را می‌کَشد.

می‌دوند توی راهروی سرورها. کف سرد، قیژِ کفش. بوِ پلاستیک داغ و اوزون.

انتهای راهرو: چراغ سرخِ درِ فم-دو-سی‌دهم چشمک می‌زند. چشمک. چشمک.

دوستش شیرِ فولادی را یک‌ربع می‌چرخاند. غرّ می‌کند، کند و سنگین، مثل مارِ فلزیِ بیدار.

بیپ. بیپ. بیپ. آژیر نمی‌خوابد. کاوه چشم‌هایش را باریک می‌کند و به پنل حسگر زل می‌زند.

یک ذره گرد، درست وسطِ نقطه‌ی سرخ. با شستش می‌مالد.

سکوتِ کامل. دوستش ذره خاک را رو‌ی شستش نگاه می‌کند: «یه… خرگوشِ گردوخاکی؟» چراغ سرخ به سبزِ ملایم می‌خوابد.

دو نفر، شانه‌به‌شانه. کاوه دستش را دراز می‌کند؛ دست‌دادنِ محکم، یک‌بار. اتاق آرام می‌خوابد؛ مانیتورها صورتشان را آبی-سبز می‌کند.